دور افتاده Cast Away

مجسمه ساز

2011-05-31T14:45:00.000-07:00

و بدینگونه مجسمه شدم در بیست و شش اردیبهشت ماه ...

مجسمه ساز

به چُنین شبی به سال شصت و یک

گِل به پیمانه زدی و شمع برافروختی

به شبانگه زدی هِی پدالُ و هِی پدال

چرخ می راندی و مجسمه می ساختی

من بودم همچو خمیری در دست تو

تو جام مِی بر دست و قلم زَدیم از نیستی

زِ ابریشم عشق وجنون تو تنیدی پیکرم

گفتگو آغاز کردی چو گوش و دهان پرداختی

گفتی ای آفریده پر بگیر از سکوت

گوش ده به آواز زندگی و برقص از سرمستی

باران زخمه می زد بر پیکر ابر و من سوار باد

می رقصیدم و تو سرخوش از این تَردستی

ستاره از افق گذشت و بوسه بر لبم بَر بَستی

گفتی که خراب و خسته ای از این مستی

گفتی که وصال نه راه عاشقان است ای رفیق

تو مجسمه بودی و از چه رو بَر خدا دل بستی

گفتم که تو بت منی و من زاهدِ شب

به تو سوگند بی تو فارغم از هر هَستی

شب رو به سحر بود و تو در پیِ سفر

به ملکوت رَه زدی و بال و پرَم بر بَستی

تو گذر کردی زِ من و من غرق اندیشه تو

هر شبانگه شمع افروزم و شکوه آرَم کجایی؟ با کیستی؟

15 می 2011 زیر آسمان هسلهلم J

Spring

2011-03-28T15:51:00.000-07:00

Spring is trying to get back the holy lands of Sweden from winter forces. Little sparrows are chanting for the confrontation everywhere (Even in Tehran they are the most common birds!). And the moon was in its biggest size ever in 19 years just few nights ago. Isn't that all amazing? lol

فک من !!!!

2011-03-28T15:49:00.000-07:00

هایُ هویُ و وایُ ووی، تَقُ توقُ و دانگُ و دونگ، آهُ اوهُ و واخُ ووخ، فکّ ِ من صدا می داد، امروز، موقع خوردنِ چـایــنیز فــــــــود.

کشف جدید نیوتن

2011-03-02T12:00:00.000-08:00

نیوتن کشف جدیدش رو بدینگونه اعلام کرد: سیب از درخت می افته پایین چون از اینهمه استبداد درخت خسته شده. چون حتی فکر بردگی و اسارت توی چنگال درخت تا آخر عمر اونرو تا ورطه مرگ پیش می بره. چون وجودش مملو از عشق و آزادگیست، توی سینش یک چیزهایی شعله می کشن و این درخت سرد و سنگی قدرت درک اونها رو نداره. الاغ فقط هیکل گنده کرده، شعور هیچی. نه حرفی نه لمسی نه یک خط شعر عاشقانه ای. می افته پایین چون رخوت ایستایی و سکون با روحیاتش در تضاد و حالش رو بهم می زنه. چون می خواد به معاشقه سبزه ها زیر درخت برسه و همینطوری که پرو پرو دراز کشیده روشون در گوششون یک حرفایی زمزمه کنه که از گونه های سبزشون شر شر شبنم بریزه پایین . چون به رفاقت باد ایمانی نداره. پتیاره یه وقت هست یه وقت نیست. آخه تا کی هر پرنده از خدا بی خبری از راه می رسه بیاد بشینه و برینه رو کله آدم بعدم بدون معذرت خواهی بذاره بره. یا اینکه یدونه ازین کرمهای شرور نصفه شب به آدم تجاوز کنه. تنها راه نجات حرکته، پویاییه، سگ دو زدنه، نفس نفس زدنه. توی آسمون ملق زدنه. با چشم بسته دل به دریا زدنه. توی تاریکی پنجه به دیوار زدنه. سیب می افته پایین چون چاره دیگه نداره. جاذبه کشکه.

کیمیای سعادت

2010-11-05T14:02:00.000-07:00

و تو ای کیمیای سعادت. قفس سرد و سنگیت را درهم بشکن، پر بگیر از سکوت. شبی را پر ستاره، برهوتی را سبزه زار، جامی را پر می، عابدی را رستگار و لبی را پر بوسه کن که جوهره هستی همه از توست. معجزه، همتی کن که این کاروان را رهی جز تو و این بردگی را رهایی جز تو نیست.

A cold Parisian night

2010-09-19T17:13:00.000-07:00

It was a cold Parisian winter night. She was shivering like a weeping willow and they were both drunk and were staggering along side of the river. Suddenly she stoped and said: play, make me warm! He said: what do you want me to play? She said: play Clandestino. He took out his harmonica out of his pocket, stared at her for a while and started to play. She closed her eyes and started to dance, and danced and danced

Globalization

2010-07-18T02:20:00.000-07:00

He crossed the borders of IP addresses and received identification from different domain name servers. He sailed the river of cultural disparity and conquered the mountains of religion, race and nationality. Now after a long journey he is on the planet of global citizenship

تولدم مبارک!

2010-05-15T17:27:00.000-07:00

ریشه هایم را می گذارم و می روم که خاک گلدان بوی وطن نمی دهد و کور کورانه جوانه می زنم بر پیکر این شب، شاید که متولد شوم در فردا و جستجو کنم آسمانی غرق نور، کهکشانی غرق امید ...

بشنو از این دل چون شکایت می کند

2010-05-15T15:34:00.000-07:00

این چند روزه مدام مشغول فکر کردن روی این واژه لعنتی "جهان سوم" و این برچسب تحقیر آمیزی که با ما چسبونده بودم. بعد امشب یکدفعه افکارم آهنگین شدن و تبدیل شدن به این نوشته:

بشنو از این دل چون شکایت می کند

از جهان سوم حکایت می کند
از جهانی پر ز نیرنگ و ریا

پول و زر در آن نشان کبریا
از جهان دغدغه، همهمه های ترسناک

خفته است وهم رویش در ساقه این گیاه
از جهانی که در آن پاکی زن

بسته به روسرییست و تکه ای گوشت بدن

بشنو از ما که به انگشت اتهام

عالمی را گشته ایم فصل الخطاب
چینی یان سوسمار خورند و اعراب ترک خر

غربیان ابلهند و من و تو باهوش شهر
عاشقی جرم است و همخوابگی کفری فزون

آخ و جون جای اشک چشم و نغمه های پر جنون
روزگار بس غریبیست نازنین

بهر آنچه از کف داده ایم گشته ام زار و غمین

بشنو از این عنصر معلوم الحال

کس بر نیانگیزد ز چاه بهر ثواب
سرنوست آدمی در پس پیکار اوست

عشق و شهوت جزئی از ایمان اوست
بت بیفکن، سر بنه در کوی یار

کی برآویزد لیلا چنین مجنون به دار
فکر نیکو تحفه درگاه اوست

این جهان سوم از فقدان اوست

پذیرش

2010-04-24T15:09:00.000-07:00

می پذیرد برای آنکه فکر نمی کند، فکر نمی کند برای آنکه می ترسد، می ترسد برای آنکه فکر کردن کفر است. همین...

He accepts it becuase he doesn't think about it, he doesn't think about it becuase he fears to think, he fears to think becuase thinking is blasphemy. Just it

جهان سوم

2010-04-21T17:29:00.000-07:00

این متن رو دوستم برام ایمیل کرده بود. اینقدر از خوندنش لذت بردم که حیفم اومد برای یادگاری هم که شده نگذارمش اینجا. و هرچه تلاش کردم نویسنده خوشفکرش رو پیدا کنم موفق نشدم. حالا که حرف و سخن به این زیباییست و حرف دل خودم هم هست فرض رو بر این میگیرم که اینرو دلم واسه من نوشته. پس بشنو از این دل چون شکایت می کند، از جهان سوم حکایت می کند:

بعضي سوختن ها جوري هستند كه تو امروز ميسوزي، اما فردا دردش را حس ميكني...داستان كيفيت زندگي و" رشد" آدمها در جاهايي كه "جهان سوم " ناميده ميشوند ، مثل همين جور سوزش هاست ...از هردوره كه ميگذري، ميسوزي و در دوره بعد دردش را ميفهمي ...
شادي ها و دغدغه هاي كودكي ما :در همان گوشه دنيا كه "جهان سوم "ناميده ميشود، شادي هاي كودكي ما درجه سه است ، ولي دغدغه هاي ما جدي و درجه يك...شادي كودكيمان اين است كه كلكسيون " پوست آدامس" جمع كنيم...يا بگرديم و چرخ دوچرخه اي پيدا كنيم و با چوبي آن را برانيم...توپ پلاستيكي دو پوسته اي داشته باشيم و با آجر، دروازه درست كنيم و دركوچه هاي خاكي فوتبال بازي كنيم...اما دغدغه هايمان ترسناك تر بود...اينكه نكند موشكي يا بمبي، فردا صبح را از تقويم زندگي ات خط بزند ... اينكه نكند "دفاعي مقدس"، منجر به مرگ نامقدس تو بشود يا تو را يتيم كند...از ديفتري ميترسيديم...از وبا...از جنون گاوي ...مدرسه، دغدغه ما بود...خودكار بين انگشتان دستمان كه تلافي حرفهاي ديروز صاحبخانه به معلممان بود...تكليفهاي حجيم عيد ...يا كتابهايي كه پنجاه سال بود بابا در آنها آب و انارميداد....
شادي ها و دغدغه هاي نوجواني ما :دوره اي كه ذاتا بحراني بود و بحران " جهان سوم" بودن هم به آن اضافه شده ...در آين دوره، شاديهايمان جنس " ممنوعي" دارند...اينكه موقتي عاشق شوي...دوست داشتن را امتحان كني...اينكه لبت را با لبي آشنا كني....اما همه اين شادي ها را در ذهنمان برگذار ميكرديم...در خيالمان عاشق ميشويم...همخوابه ميشويم...ميبوسيم....كلا زندگي يك نفره اي داريم با فكري دو نفره ....اين ميشد كه ياد بگيريم "جهان سومي" شادي كنيم..به جاي اينكه دست در دست دخترك بگذاريم،او را....با او قدم نزنيم و فقط دنبالش كنيم...يا اينكه نگوييم "دوستت دارم" و بگوييم "امروز خانه خالي دارم"در عوض دغدغه هايمان بازهم جدي هستند...اينكه از امروز كه 15 سال داري، بايد مثل يك مرتاض روي كتابهاي ميخي مدرسه ات دراز بكشي و تا بيست و چهار سالگي همانجا بماني...بترسي از اين كه قرار است چند صفحه پر از سوالات "چهار گزينه اي " ، آينده تو ، شغل تو ، همسر تو و لقب تو را تعيين كند...تو فقط سه ساعت براي همه اينها فرصت داري...
شادي ها و دغدغه هاي جواني ما:شادي ها كمرنگ تر ميشود و دغدغه ها پررنگ تر...شايد هم اين باشد كه شادي هايت هم، شكل دغدغه به خودشان ميگيرند..مثلا شادي تو اين است كه روزي خانه و ماشين ميخري ...اما رسيدن به اين شادي ها برايت دغدغه ميشود....رسيدن به آنها براي تو هدف ميشود...هدفي كه حتما بايد "جهان سومي" باشي كه آنرا داشته باشي ...و هيج جاي ديگربراي كسي هدف نيستند...بعضي از شادي هايت غير انساني ميشود...با پول شهوتت را ميخري...با گردي سفيد مست ميشوي نه با شراب...با دود دغدغه هايت را كمرنگتر ميكني و غبار آلود...
اگر جهان سومي باشي، استاندارد و مقياس هاي تمام اجزاي زندگي تو ، جهان سومي ميشود...اينكه در سال چند بار لبخند ميزني...در روز چند بار گريه ميكني...راهي كه تو را به بهشت و جهنم ميرساند...و حتي جنس خداي تو هم جهان سوميست .....دراين دنياي عجيب، ديدن دست برهنه يك زن هم ميتواند براحتي تو را خطاكار كند وقلبت را به تپش وادارد...در اين دنيا "سلام " به غريبه و بي دليل، نشانه ديوانگيست...لبخند بي جاي زن هم دليل فاحشگي اوست ...در اين جهان سوم ، كسي را نداري كه به تو بگويد چقدر مسواك و خميردندان، واكسن، بوسيدن، خنديدن، رقصيدن خوب هستند...اينكه آينده خوب را خودت بايد رقم بزني و كسي قرار نيست براي اين كار به تو كمك بكند.....اينكه هميشه جهان اول ، طاعون جهان سوم نيست ...
گاهي فكر ميكني كه به سرزمين جهان اولي ها مهاجرت كني تا از جهان سومي بود ن رها شوي...اما ميفهمي كه با مهاجرتت شادي ها، دغدغه ها، جهانبيني، خدا و معيارهايت هم با تو سفر ميكنند....گاهي ميماني كه اين جهان سوم است كه كيفيت تو را تعيين ميكند يا اينكه "تو "جهان سوم را درست ميكني؟

2010-04-17T06:41:00.000-07:00

قارئه الفنجان
زن فالگیر

جلست
نشست
جلست و الخوف بعینیها
نشست و ترس در دیدگانش بود
تتامّل فنجانی المغلوب
به فنجان واژگونم به دقت نگریست
قالت یا ولدی لاتحزن
گفت: پسرم اندوهگین مباش
فالحبّ علیكَ هوالمكتوب یا ولدی
پسرم عشق سرنوشت توست
الحبّ علیك هو المكتوب یا ولدی
پسرم عشق سرنوشت توست
یا ولدی قد مات شهیدا ً
پسرم به یقین شهید است
من مات فداءاً للمحبوب
آن که در راه محبوب جان بسپارد
یا ولدی،یا ولدی
پسرم، پسرم
بصّرت، بصّرت و نجّمت كثیراً
بسیار نگریسته ام و ستارگان را بسیار مرور کرده ام
لكنّی لم اقرا ابداً، فنجانا یشبه فنجانك
اما فنجانی شبیه فنجان تو نخوانده ام
بصّرت بصّرت و نجّمت كثیرا
بسیار نگریسته ام و ستارگان بسیار را مرور کرده ام
لكنی لم اعرف ابداً احزانا تشبه احزانك
اما غمی که مانند غم تو باشد نشناخته ام
مقدورك ان تمضی ابداً فی بحر الحبّ بغیر قلوع
سرنوشتت، بی بادبان در دریای عشق راندن است
و تكون حیاتك طول العمر، طول العمر كتاب دموع
و سراسر کتاب زندگی ات کتابی ست از اشک
مقدورك ان تبقی مسجوناً بین الماء و بین النّار
و تو گرفتاردر میان آب و آتش
فبرغم جمیع حرائقه
با وجود تمامی سوزش ها
و برغم جمیع سوابقه
و با وجود تمامی پی آمدها
و برغم الحزن السّاكن فینا لیل نهار
و با وجود اندوهی که ماندگار است در شب و روز
و برغم الریح و برغم الجوّ الماطر و الاعصار
و با وجود باد، گردباد و هوای بارانی
الحبّ سیبقی یا ولدی
پسرم، عشق بر جای می ماند
الحب سیبقی یا ولدی
پسرم، عشق بر جای می ماند
بحیاتك یا ولدی امراة عیناها سبحان المعبود
در زندگی ات زنی است با چشمانی شکوهمند
فمها مرسوم كالعنقود
لبانش چون خوشه ی انگور
ضحكتها انغام و ورود
و خنده اش نغمه ی مهربانی
والشّعر الغجریّ المجنون یسافر فی كلّ الدنیا
موی پریشان او چون مجنون به اکناف دنیا سفر می کند
قد تغدوا امراة یا ولدی، یهواها القلب هی الدّنیا
پسرم زنی را اختیار کرده ای که قلب دنیا دوستدار اوست
لكن سمائك ممطرة و طریقك مسدود مسدود
اما آسمان تو بارانی ست و راه تو بسته ی بسته
فحبیبة قلبك یا ولدی نائمة فی قصر مرصود و
محبوبه ی قلب تو در کاخی که نگاهبانی دارد در خواب است
من یدخل حجرتها من یطلب یدها
هر آن که بخواهد به منزلگاهش وارد شود و هر آن که به خواستگاری اش برود
من یدنو من سور حدیقتها
هر آن که از پرچین باغش بگذرد
من حاول فك ضفائرها
و گره ی گیسوانش را بگشاید
یا ولدی مفقود مفقود مفقود
پسرم، ناپدید می شود ناپدید ناپدید
یا ولدی
پسرم
ستفتّش عنها یا ولدی، یا ولدی فی كلّ مكان
پسرم به زودی در همه جا به جستجوی او خواهی پرداخت
و ستسال عنها موج البحر و تسأل فیروز الشّطان
از موج دریا و کرانه ها سراغش را می گیری
و تجوب بحاراً بحاراً
و در می نوردی و می پیمایی دریاها و دریاها را
وتفیض دموعك انهاراً
و اشک های تو رود ها را لبریز خواهد کرد
و سیكبر حزنك حتّی یصبح اشجاراً اشجاراً و
غمت چون فزونی می یابد درختان سر بر می کشند
وسترجع یوماً یا ولدی مهزوماً مكسورا الوجدان
پسرم اما روزی بازخواهی گشت، نومید و تن خسته
و ستعرف بعد رحیل العمر
و آن زمان از پس گذار عمر خواهی دانست
بانّك كنت تطارد خیط دخان
که در تمام زندگی به دنبال رشته ای از دود بوده ای
فحبیبة قلبك یا ولدی لیس لها ارض او وطن او عنوان
پسرم معشوقه ی دلت نه وطنی دارد، نه زمینی و نه نشانی
ما اصعب ان تهوی امرأة یا ولدی لیس لها عنوان
چه سخت است پسرم، زنی را بخواهی که نام و نشانی ندارد
یا ولدی،یا ولدی
پسرم پسرم

چهارشنبه سوری

2010-03-17T04:46:00.000-07:00

زردی من، شک و تریدی واسه تو
سرخی تو، ترس و تبعید واسه من
دست سرد وتن سنگین، وسوسه خواب واسه من
شعله گرم، همه آرزوهام واسه تو
مُهر و سجاده وذکر مکرر واسه تو
خلوت شمع و شب گریه کنار إدریس واسه من
سهم من ازجاده چالوس و مُتلقو واسه تو
دامن پر از بهار نارنج عزیز واسه من
این همه تی بگ لیپتون، چای احمد واسه تو
یه لیوان چایی معطراز مادرجون واسه من
اجرای قطعه ای از هملت تو برادوِی واسه تو
رقص و آواز و بزن بزن تو کافه لاله زار واسه من
برجای شمال شهر تهرون با همه آدماش واسه تو
کلبه رخوت توی غربت خالی از نفرت واسه من
پرتو نور که کرده عبوراز پس این پنجره واسه تو
من شدم گرد و غبار، شور صعود از متن اون واسه من
یه چهارشنبه سوری یه خورده شادی واسه من
کافی نیست؟ باقی سال و اینهمه عزاداریش واسه تو؟

When it snows

2010-01-31T14:11:00.000-08:00

When it snows I turn and turn and turn I jump over the wind and jingle with my friends

Like those many wheels on that magical train

When it snows I feel musical, I sing and sing and sing

I recall my grandmam when she sang her beautiful lullaby

When it snows I am a snowflake to fly high in sky or cover that side walk

Where my mom in Tehran takes step

When it snows I become a fool again to hang down from the moon and laugh at the world

I am not Keyvan, but a tumbling snowflake

میوه ممنوع

2010-01-07T16:50:00.000-08:00

میوه ممنوع را در دهان گذاشت و در حالیکه ترس و عصیان در چشمانش موج می‌زد گازی به آن زد. وجودش مملو از عشق و نور شد. سبک بال در دنیایی غریب پر می کشید که ناگه صدایی از آسمان برآمد: خوش آمدی به بهشت ای بنده من ...

A wild duck in south of Sweden

2009-12-25T03:47:00.000-08:00

In that deepest moments ever, you shaped my body with the touch of you hands, you looked into my eyes and then the warmth of your look gave me a fire in the heart, I whispered I am burning, do something...Then you whispered those magical words in my ears, your tears rolled over my chest and I started to shiver like a weeping willow, but the fire kept burning and burning as the those tears were not enough to extinguish those wild flames and that is how in this cold winter I feel warm and still alive and daring to think and breath. Yes, you created me from absolute nothing and now I am a wild duck in a frozen lake....By a wild duck in south of Sweden :D

نسل گذشته

2009-08-17T00:08:00.000-07:00

از نسل گذشته گله دارم. از نسلی که همهٔ هویتمون ازمون گرفت و الانم فقط درد گرونی و کم پولی‌ رو داره. اینکه ۳۰ ساله تلویزیون رسمی‌ مملکت حق نشون دادن هیچ ساز موسیقی رو نداره درد نیست؟ اینکه جوون‌هایی‌ که هنرمند هستن و میخوان نون روح پرجلاشون بخورن هیچ حقی‌ ندران درد نیست؟ کاش دیوارای اتاقم اینقدر بلندو سخت نبودن. کاشکی برایم یک هویتی گذاشته بودید، به یک سرزمینی تعلق داشتم. کاشکی‌ تموم آدم حسابی های مملکت میرفتن و یکشبه لباس شخصی‌ میشدن، با چوبو چماق میومدن بیرون. مثلا دکتر حسابی با یک چماق می ایستاد توی میدون انقلاب جلوی دانشگاه از هرکسی که رد میشد زهره چشم میگرفت. یا مثلا شیرینی‌ عبادی توی یوسف آباد جلوی دفترش به مردم گاز فل فل تعارف میکرد. کاشکی‌ اون آدمهای مستی که شبا توی خیابونهای شهر تا صبح آواز میخوندن برمیگشتن دوباره، من که ندیدمشون. اما باهاشون همدرد و همصدام. شاید می زدن، شب گردی و تا صبح آواز خوندن تنها مرهم روح آزاده ای باشه که معنی‌ زیبایی‌ را فهمیده و حاضر نیست شرافتشو به خرافه پرستان بفروشه...